دلم گواه بد می دهد!

همچون آدم های بی پناه جنگ زده، همچون مادرهایی که فرزندشان را از دست داده اند، همچون ثروتمندی که مالش را باد برده و یا سیاستمداری که قدرتش را از چنگش درآورده اند، نشسته ام کف اتاقم و زل زده ام به نمی دانم کجا و با آهنگ غم انگیز فیلمی که آقای پدر دارد می بیند اشک می ریزم و نمی دانم امشب چه مرگم شده است. حتما او هم دلش همین قدر گرفته است.