این همه عجله برای چه؟!

کمتر پیش می آید در پیاده روها با کسی مواجه شویم که طعنه نزند و عجله اش را با ابروهای گره خورده و چشمان غضب کرده نشان ندهد. کمتر پیش می آید در ترافیک های سنگین کسی پیدا شود که از هر راه و بیراه و سوراخ موشی استفاده نکند و خودش را به هر آب و آتشی نکشد. کمتر پیش می آید کسی در بین صف های نان و بانک و مترو و ... از خودش صداهای عجیب اوووف و هوووف و پوووف در نیاورد و هزار کمتر پیش می آید دیگر. با این اوصاف به نظر می رسد بیش از نود و پنج درصد ما همیشه عجله داریم. این به این معنا می باشد که نود و پنج درصد ما، از افراد سرشناس جامعه ایم و هر روز کلی کار مفید انجام می دهیم و این مساوی است با میلیون ها کار مفید در یک روز. این که سال چند روز است و در سال چند کار مفید اتفاق می افتد هم خودتان حساب کنید. چیزی که برای من تعجب برانگیز است این است که چرا کشوری که بیش از نود و پنج درصد مردمش روزانه کارهای مفید زیادی می کنند پیشرفت آن چنانی ندارد؟! این عجله ها هستند که حساب و کتاب ما را به هم ریخته اند یا آمار و ارقامی که هر از گاهی اعلام می شود؟!